Ακόμη και τώρα μπορούμε να κάνουμε δράσεις πρόληψης σε οικίες στην ύπαιθρο

 Του ε.α.Αντιστρατήγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Άλλο ένα καυτό καλοκαίρι, φέτος, με τις δασικές πυρκαγιές να ξεπερνούν ήδη τις 2.500 από την αρχή του έτους. Η Πολιτεία έχει θεσπίσει συγκεκριμένο πλαίσιο πυροπροστασίας, για ακίνητα που βρίσκονται εντός ή πλησίον δασικών εκτάσεων.

Ο Κανονισμός Πυροπροστασίας Ακινήτων προβλέπει μέτρα που αφορούν την αξιολόγηση και τη μείωση της τρωτότητας των ακινήτων, τη διαχείριση της βλάστησης και της καύσιμης ύλης, αλλά και παρεμβάσεις που αφορούν τα ίδια τα κτήρια.

Παράλληλα, Πυροσβεστικές Διατάξεις καθορίζουν μέτρα και μέσα για την πρόληψη και αποφυγή εκδήλωσης πυρκαγιών σε δάση, δασικές και άλλες εκτάσεις, και προληπτικά μέτρα πυροπροστασίας οικοπεδικών και λοιπών ακάλυπτων χώρων.

Προφανώς και η πρόληψη έχει περάσει από το στάδιο των υποδείξεων και συμβουλών σε νομική υποχρέωση.

Και προφανώς τώρα, στην κορύφωση της αντιπυρικής περιόδου, αυτό που έχει την σημασία του είναι: Ακόμη και σήμερα μπορούμε, όπου οι συνθήκες το επιτρέπουν και με ασφάλεια, να καθαρίσουμε τον χώρο γύρω από το σπίτι από ξερά χόρτα, φύλλα, πευκοβελόνες και ξερά κλαδιά, να απομακρύνουμε ξερά κλαδιά από δέντρα και θάμνους, και να περιορίσουμε τη βλάστηση που βρίσκεται πολύ κοντά στην κατοικία. Ο στόχος είναι να μην αφήνουμε τη βλάστηση να γεφυρώνει με το σπίτι.

Η εύφλεκτη πλευρά της ανακύκλωσης

Του ε.α. Αντιστρατήγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Άλλος ένας νέος μεταποιητικός κλάδος έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, με τη λειτουργία μεγάλων εγκαταστάσεων όπου συγκεντρώνονται, διαχωρίζονται, επεξεργάζονται και αποθηκεύονται σημαντικές ποσότητες ανακυκλώσιμων υλικών. Χαρτί, πλαστικά και μεταλλικά απόβλητα αποτελούν τον πυρήνα αυτής της δραστηριότητας.

Εγκαταστάσεις που συνεισφέρουν στην κυκλική οικονομία, μειώνουν με την ανακυκλωτική διαδικασία τα απορρίμματα, με ό,τι αυτό σημαίνει για το περιβάλλον, αλλά παράλληλα μπορούν οι ίδιες, αν δεν λάβουν τα κατάλληλα μέτρα ασφαλείας και πυροπροστασίας, να μετατραπούν σε υψηλές εστίες επικινδυνότητας.

Μια πυρκαγιά σε τέτοιες εγκαταστάσεις –και δυστυχώς το έχουμε δει να συμβαίνει αρκετές φορές στη χώρα μας–, παρουσιάζει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κινδύνου. Η πυρκαγιά αποκτά γρήγορα μεγάλες διαστάσεις και για την κατάσβεσή της απαιτείται πολύωρη ή ακόμη και πολυήμερη πυροσβεστική επιχείρηση.

Στις εγκαταστάσεις με κύριο υλικό το χαρτί, δημιουργείται σημαντικό πυροθερμικό φορτίο, ιδιαίτερα όταν αποθηκεύεται σε μεγάλους σωρούς ή συμπιεσμένα δέματα. Ειδικά όταν η φωτιά διεισδύσει στο εσωτερικό της αποθηκευμένης μάζας, δυσχεραίνεται η πλήρης κατάσβεση με αυξημένο κίνδυνο αναζωπυρώσεων.

Στις εγκαταστάσεις με πλαστικά, ανάλογα και με το είδος και τη μορφή του υλικού, κοινό γνώρισμα είναι η ταχεία ανάπτυξη της πυρκαγιάς, η υψηλή έκλυση θερμότητας και η παραγωγή μεγάλων ποσοτήτων πυκνού καπνού, που εκτός από τις δυσκολίες στην πυρόσβεση, δημιουργούν μεγάλους περιβαλλοντικούς και υγιεινολογικούς κινδύνους.

Στις εγκαταστάσεις ανακύκλωσης μετάλλων, ο κίνδυνος συχνά δεν προέρχεται από το ίδιο το μέταλλο, αλλά από τα υλικά που το συνοδεύουν: πλαστικά, ελαστικά, υπολείμματα καυσίμων και λιπαντικών, ηλεκτρικός και ηλεκτρονικός εξοπλισμός και συσσωρευτές, με ιδιαίτερη επικινδυνότητα αν περιλαμβάνονται μπαταρίες ιόντων λιθίου. Όλα τα παραπάνω, απουσία σχετικών πρωτοκόλλων, αν μπουν στη ροή των αποβλήτων, η μηχανική καταπόνησή τους κατά τη μεταφορά, συμπίεση ή επεξεργασία μπορεί να αποτελέσουν πηγή ανάφλεξης μέσα σε ένα περιβάλλον με υψηλό πυροθερμικό φορτίο.

Θερμές εργασίες: Μία σοβαρή επικινδυνότητα, που χρειάζεται ευλαβική τήρηση μέτρων ασφαλείας

Του ε.α.Αντιστρατήγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Οι θερμές εργασίες, όπως οι ηλεκτροσυγκολλήσεις, οι οξυγονοκολλήσεις, η κοπή μετάλλων, η λείανση και κάθε εργασία που παράγει φλόγα, θερμότητα ή σπινθήρες, αποτελούν δραστηριότητες αυξημένου επαγγελματικού κινδύνου.

Οι εργασίες αυτές ενέχουν σοβαρούς κινδύνους τόσο για την ίδια την ασφάλεια των ίδιων των εργαζομένων που τις εκτελούν,( εγκαύματα, ηλεκτροπληξία, έκθεση σε επικίνδυνους καπνούς και ακτινοβολία), όσο και για την πρόκληση εκρήξεων και πυρκαγιών με μαζικότερες και εκτενείς καταστροφές.

Και εδώ, για άλλη μια φορά, η ασπίδα είναι η εφαρμογή ενός ολοκληρωμένου σχεδίου εκτάκτων αναγκών, βασισμένο στην εκτίμηση του επαγγελματικού κινδύνου, στην πλήρη λειτουργία των μέσων και μέτρων πυροπροστασίας, στην ασφαλή χρήση του εξοπλισμού εργασίας και στην χρήση των κατάλληλων μέσων προστασίας.

Προφανώς και η ελληνική νομοθεσία έχει θέσει ένα προστατευτικό νομοθετικό πλαίσιο, με βάση τον Ν. 3850/2010, όπου «Ο εργοδότης εφαρμόζει μέτρα για την αποφυγή των κινδύνων, για την εκτίμηση των κινδύνων που δεν μπορούν να αποφευχθούν, για την προσαρμογή της εργασίας στον άνθρωπο, την επιλογή των εξοπλισμών εργασίας και των μεθόδων εργασίας και παραγωγής, για την αντικατάσταση του επικίνδυνου από το μη επικίνδυνο ή το λιγότερο επικίνδυνο, για την καταπολέμηση των κινδύνων στην πηγή τους.

Μηδενική ανοχή στους εμπρηστές

 Παρέμβαση στο μεσημβρινό δελτίο του Action 24

Οι φυσικές καταστροφές αλλάζουν τον χάρτη της ασφάλισης

 Του ε.α. Αντιστρατήγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, παρουσιάζουν τα στοιχεία της ανάλυσης του Swiss Re Institute* για το 2025, που καταγράφονται αναλυτικά οι ζημιές από τις καταστροφές στην Ευρώπη.

Η πρώτη εικόνα δείχνει μια σχετικά ήπια εικόνα εκδήλωσης φαινομένων φυσικών καταστροφών, αλλά σχετικά με την ασφαλιστική πραγματικότητα, προκύπτει το συμπέρασμα ότι οι κίνδυνοι από τις καταστροφές, παραμένουν, αυτές γίνονται πιο σύνθετες και πιο δύσκολοι στην πρόβλεψη.

Σύμφωνα με την έκθεση, οι ασφαλισμένες ζημιές από φυσικές καταστροφές στην Ευρώπη ανήλθαν το 2025 στα 4 δισ. δολάρια, μέγεθος χαμηλότερο από τον μέσο όρο της τελευταίας δεκαετίας που φθάνει τα 11,7 δισ. δολάρια. Ωστόσο επισημαίνεται ότι αυτή η εικόνα δεν οφείλεται στην μείωση της εκδήλωσης των κινδυνικών φαινομένων, αλλά κυρίως στο γεγονός ότι τα ακραία καιρικά φαινόμενα δεν έπληξαν περιοχές με υψηλή ασφαλιστική έκθεση.

Η ηλικία των Πυροσβεστών.

Νέες επιστημονικές μελέτες που θίγουν το κρίσιμο θέμα.

Ιωάννης Σταμούλης

ε.α. Αντιστράτηγος-Υπαρχηγός Π.Σ

 Το ζήτημα του ηλικιακού ορίου,  παραμονής στη μάχιμη πυροσβεστική  υπηρεσία, αποτελεί ένα διαχρονικό θέμα, που συνήθως συγκρούονται από τη μια οι σκληρές και επικίνδυνες και ανθυγιεινές συνθήκες του επαγγέλματος και από την άλλη οι ψυχρές λογιστικές όψεις του ασφαλιστικού και συνταξιοδοτικού συστήματος.

Να σημειώσουμε ότι πρόσφατα, η Ιρλανδία, με τη νομοθετική ρύθμιση « Courts, Civil Law, Criminal Law and Superannuation (Miscellaneous Provisions) Act 2024», αύξησε το όριο συνταξιοδότησης από τα 60 στα 62, βασιζόμενοι στη έλλειψη προσωπικού, στις δυσκολίες  προσλήψεων, στην  ανάγκη αξιοποίησης της εμπειρίας παλαιότερων στελεχών, και λόγω της γενικότερης αύξησης του εργασιακού βίου στην Ευρώπη…

Η ιρλανδική κυβέρνηση παρουσίασε την αλλαγή ως μέτρο  εργασιακής «ευελιξίας», καθώς το μέτρο δεν έχει υποχρεωτικότητα.   Οι Ιρλανδοί Πυροσβέστες μπορούν να παραμένουν μέχρι τα 62, εφόσον το αιτηθούν και  μόνο εφόσον κρίνονται ιατρικά κατάλληλοι μέσω ειδικών ιατρικών αξιολογήσεων. Τα σωματεία τους είδαν το μέτρο με προβληματισμό εκφράζοντάς την ανησυχία τους, ότι αυτή η αύξηση παραμονής, θα αυξήσει τους τραυματισμούς, τα καρδιολογικά περιστατικά, και την επικινδυνότητα στις πυροσβεστικές επιχειρήσεις.

ΟΙ ΑΣΥΜΜΕΤΡΕΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ ΤΟΥ 2007 ΣΤΗΝ ΕΛΛΔΑ

 Μια πύρινη μέρα, στα τέλη Ιουνίου του 2007, με θερμοκρασία 46 C και με εκατοντάδες πυρκαγιές σε όλη τη χώρα ξεσπά η πυρκαγιά στην Πάρνηθα.

Η πύρινη καταστροφή θα απλωθεί σε όλη τη χώρα και μέχρι αρχές Σεπτεμβρίου θα δολοφονήσει δεκάδες συμπολίτες μας, θα καταστρέψει χιλιάδες σπίτια και θα αποτεφρώσει περίπου 2.700.000 στρέμματα πρασίνου.
Τις τραγικές αυτές μέρες, η επιχειρησιακή κρίση θα αποκτήσει πολλές διαστάσεις, μέχρις και εκλογές και θα αφήσει πολλά αναπάντητα ερωτήματα, αλλά και πολλές απαντήσεις αν μελετήσεις με ευρύτητα τα στοιχεία.
Δύο στελέχη του Πυροσβεστικού Σώματος ο Γιάννης Σταμούλης και ο Νικόλαος Διαμαντής, σχεδόν μια δεκαετία μετά, μελέτησαν τα ανοικτά στοιχεία και με την προσωπική τους εμπειρία, έκαναν μια αποτύπωση των τραγικών εκείνων ημερών.
Προφανώς και δεν υπάρχει ένα και μόνο συμπέρασμα, αλλά ένα σύνολο παραγόντων που συγκρότησαν την μεγάλη αυτή εθνική κρίση.
Στην προσπάθεια αυτή συνείσφερε και το στέλεχος των ειδικών δυνάμεων του στρατού, Dr. Νικόλαος Γιαννόπουλος με την επιχειρησιακή ανάλυση των γεγονότων από στρατιωτικής πλευράς

Για τους διαπραγματευτές που αγνόησαν την κλασική στρατηγική σκέψη

 

Του Γιάννη Σταμούλη ε.α. Αντιστρατήγου Π.Σ.

Το νέο ebook για την εποχή της διαπραγμάτευσης των μνημονίων.

Έχουν περάσει αρκετά  χρόνια, από τότε που η χώρα μας έζησε μια πρωτοφανή οικονομική και όχι μόνο κρίση, όταν  οδηγήθηκε στην κηδεμονία της επιτροπείας του οργάνου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Στην ουσία είχε εμπλακεί σε έναν σε έναν από τους πλέον, σύγχρονης μορφής, πόλεμο.

Από τη μια πλευρά των εμπολέμων, η Τροϊκανή συμμαχία των διεθνών και ευρωπαίων δανειστών- αγορών και από την άλλη η μικρή μας χώρα και ο λαός της.

Ο νέος αυτός σύγχρονος πόλεμος, αντικειμενικό σκοπό είχε από την πλευρά των  «Θεσμών», να εξασφαλιστεί με κάθε τρόπο η απρόσκοπτη και ομαλή εξόφληση του ελληνικού χρέους, με την όσο δυνατόν καλύτερη γρηγορότερη και μεγαλύτερη κερδοφορία των δανειστών αλλά και των διεθνών πωλητών χρήματος και κερδοσκόπων των αγορών.

Από την άλλη πλευρά, η νέα τότε  κυβέρνηση, μετά το 2015, προσπαθούσε να καταργήσει τα μνημόνια με ένα νόμο, με ένα άρθρο και με την στρατηγική του τότε Υπουργού Οικονομικών, προσερχόταν στον «πόλεμο» με τα εργαλεία της νεοφυούς  θεωρίας των παιγνίων.

Προστασία των κατοικιών από πυρκαγιά (Μέρος Α)

 

(αναδημοσίευση από το περιοδικό Ασφαλιστική Αγορά)

Τα προβλεπόμενα μέτρα παθητικής και ενεργητικής πυροπροστασίας

Του κ. Ιωάννη Σταμούλη*,
Μέλους του Δ.Σ. και του Τεχνικού Συμβουλίου της ΠΑΣΚΑΛ & ΣΤΡΑΤΗΣ Α.Ε.

Στη χώρα μας, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, οι πυρκαγιές που εκδηλώνονται σε χώρους κατοικιών αποτελούν το 11,6% του συνολικού αριθμού των αστικών πυρκαγιών. Το 2024 εκδηλώθηκαν συνολικά 3.766 πυρκαγιές σε κτήρια κατοικιών. Από αυτές, το 43,77% ήταν σε διαμερίσματα, το 32,81% σε μονοκατοικίες, το 15,37% σε διπλοκατοικίες, το 5,49% σε ακατοίκητα οικήματα και το υπόλοιπο (περί τα 2%) σε οικοδομές, τροχόσπιτα, σκηνές.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, οι πυρκαγιές σε κατοικίες αποτελούν έναν μεγάλο κίνδυνο στην καθημερινότητά μας, με ιδιαίτερα δυσμενή κατάληξη, τόσο σε ανθρώπινες απώλειες όσο και σε υλικές ζημιές. Οι περισσότερες από αυτές οφείλονται ξεκάθαρα στον συνδυασμό ελλιπών μέτρων πρόληψης και αμέλειας.

Στις συνηθισμένες αιτίες αυτών των πυρκαγιών περιλαμβάνονται: η απροσεξία κατά το μαγείρεμα ή η εγκατάλειψη του σκεύους σε αναμμένη κουζίνα, σε συνδυασμό με το μη καθαρισμένο φίλτρο του απορροφητήρα· τα βραχυκυκλώματα, τα υπερφορτωμένα πολύπριζα, τα φθαρμένα ηλεκτρικά καλώδια· η κακή χρήση φορητών θερμαντικών μέσων, η χρήση γυμνής φλόγας (κεριά – καντήλια), η επαφή εύφλεκτων υγρών με γυμνή φλόγα ή πυρακτωμένες επιφάνειες και το κάπνισμα. Μια ξεχωριστή «εποχική αιτία» αποτελεί ο χριστουγεννιάτικος ή εορταστικός στολισμός, με τη σύνθεση εύφλεκτων υλικών και ακατάλληλων φωτιστικών διακόσμων.

Πυροσβεστικό Μουσείο, 19 χρόνια διαδρομής στη διαφύλαξη και προβολή της πυροσβεστικής ιστορίας.

 

Του ε.α. Αντιστράτηγου Γιάννη Σταμούλη

Σαν σήμερα πριν 19 χρόνια, ξεκινά την λειτουργία του, το Πυροσβεστικό Μουσείο του Πυροσβεστικού Σώματος στην Παλλήνη Αττικής.

Μοναδικό στο είδος του, προχώρησε στη συγκέντρωση, διαφύλαξη και κατάλληλη έκθεση στο κοινό των πυροσβεστικών συλλογών, κειμηλίων, μέσων, μηχανολογικού και υλικοτεχνικού εξοπλισμού και άλλων αντικειμένων ιστορικής αξίας, καθώς και συγγραμμάτων πυροσβεστικού ενδιαφέροντος ή που έχουν σχέση με την πυροσβεστική ιστορία, Παράλληλα ξεκίνησε τη συγκέντρωση και διατήρηση υλικού για το Ειδικό ιστορικό πυροσβεστικό αρχείο, καθώς και βιβλία για την Πυροσβεστική Βιβλιοθήκη.

Αυτή η επέτειος της ζωής του Πυροσβεστικού Μουσείου, συμπίπτει με την Διεθνή Ημέρα Μουσείων 2026, όπου το Διεθνές Συμβούλιο Μουσείων (ICOM) έχει επιλέξει το θέμα “Τα μουσεία ενώνουν τον κόσμο” (Museums Uniting a Divided World), εστιάζοντας στη «δύναμη των μουσείων να λειτουργούν ως γέφυρες που ενισχύουν τον διάλογο και την αλληλεγγύη». Με το μήνυμα αυτό, επιδιώκει να αναδείξει τον ρόλο των μουσείων ως χώρων «που δεν εξαλείφουν τις διαφορές, αλλά δημιουργούν τις προϋποθέσεις ώστε αυτές να γίνονται κατανοητές και να αντιμετωπίζονται με σεβασμό. Τα μουσεία ενισχύουν τη σύνδεση μεταξύ γενεών, κοινοτήτων και χωρών, προάγοντας τη διαφορετικότητα, τη βιωσιμότητα και την αμοιβαία εμπιστοσύνη».

Για μένα προσωπική είναι ξεχωριστή τιμή, ότι συνέγραψα την πρώτη έντυπη έκδοση του, "η πυροπροστασία στην Ελλάδα, 1821-1930" και τις δύο πρώτες ηλεκτρονικές του εκδόσεις ,"η συνοπτική ιστορία του Πυροσβεστικού Σώματος 1833-2003" και "βιβλιογραφικός κατάλογος Πυροσβεστικής Βιβλιοθήκης"

Η διαδρομή των σύγχρονων Πυροσβεστικών Αγώνων στην Ελλάδα.

 

Η διαδρομή των σύγχρονων Πυροσβεστικών Αγώνων στην Ελλάδα.

 

Του ε.α.Αντιστρατήγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Η πρωτοβουλία από κοινού της Ένωσης Αξιωματικών Πυροσβεστικού Σώματος και της Αθλητικής Ένωσης   Πυροσβεστών  Ελλάδος, να διοργανώσουν στις 16 Μάϊου 2026, το ΠΥΡΑΘΛΟΝ, μια αναβίωση των πυροσβεστικών αγώνων, έφερε τη μνήμη μας, 26 χρόνια πριν, στις 19 Απριλίου 2000.  Τότε με  πρωτοβουλία της Σχολής Πυροσβεστών Βιλίων, διοργανώθηκαν στο δημοτικό στάδιο της πόλης,  οι   πρώτοι πυροσβεστικοί αγώνες της Πυροσβεστικής Ακαδημίας με αθλητές τους Δοκίμους Πυροσβέστες της 66ης εκπαιδευτικής σειράς.

Τα αθλήματα ήταν από τα παραδοσιακά των πυροσβεστικών αγώνων:

Αγώνας ταχύτητας 100 μέτρων με πυροσβεστικά εμπόδια. 

Οι αθλητές πρέπει να περάσουν πρώτα πάνω από ξύλινο εμπόδιο ύψους 2 μέτρων, στην συνέχεια με δύο σωλήνες των 45 χιλ. πρέπει να περπατήσουν σε ξύλινη δοκό και ενώ θα βρίσκονται ακόμη πάνω σε αυτή θα τις εκτυλίξουν. Όταν περάσουν τη δοκό θα συνεχίσουν την εγκατάσταση και αφού ολοκληρωθεί οι διαγωνιζόμενοι τερματίζουν με τον αυλό στο χέρι.

Οι υποχρεώσεις των Δήμων για τις εργασίες προληπτικής δασοπροστασίας.

 

Η πρωτομαγιά φέρνει μαζί της και την έναρξη της πανεθνικής προσπάθειας της αντιπυρικής περιόδου. Με το νέο θεσμικό κείμενο της ΚΥΑ 1157/24/4/2026 υπάρχουν υποχρεώσεις για πολίτες, και αρμόδιες υπηρεσίες. Ένα σημαντικό κομμάτι υποχρεώσεων έχουν οι Δήμοι όλης της χώρας Σχηματικά, παραπάνω περιγράφεται ο κατάλογος των υποχρεώσεων τους.

Το πρώτο τεύχος του νέου περιοδικού γεωπολιτικής ανάλυσης.

Το πρώτο τεύχος ενός εξαιρετικού εξειδικευμένου ηλεκτρονικού περιοδικού, που δημιούργησε ο Νικόλαος Γιαννόπουλος, Αντιστράτηγος ε.α. Δρ. Πανεπιστημίου Αθηνών, που όπως σημειώνει:, "γεννήθηκε από την πεποίθηση ότι η γεωπολιτική ανάλυση δεν είναι προνόμιο των λίγων. Είναι εργαλείο σκέψης που ο καθένας δικαιούται να έχει στα χέρια του. Το περιοδικό φιλοδοξεί να γεφυρώσει την ακαδημαϊκή αυστηρότητα με την αναγκαιότητα της κατανόησης.

Το περιοδικό έχει ελεύθερη πρόσβαση στον σύνδεσμο https://linktr.ee/noctualabs

Πολιτική Άμυνα και κοινωνική ετοιμότητα σε μια εποχή νέων κινδύνων

Του ε.α. Αντιστρατήγου  Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Το σκληρό  και αποκρουστικό πρόσωπο του πολέμου που εμφανίστηκε απειλητικό σχεδόν κοντά μας, με επίκεντρο το Ιράν, υπενθυμίζει για άλλη μια φορά,  ότι η διεθνής ασφάλεια παραμένει εύθραυστη και ότι  το περιβάλλον μας, εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται  από αυξανόμενη αβεβαιότητα.

Και ενώ οι εικόνες του πολέμου με τις προειδοποιητικές σειρήνες, έρχονται στα σπίτι μας μέσω των τηλεοπτικών οθόνων, σαν ταινία δράσης, οι περισσότεροι νομίζω των συμπολιτών έχουν ξεχάσει,  η μάλλον  αγνοούν τι σημαίνει "Πολιτική Άμυνα".  

Η ¨Πολιτική Άμυνα"  αποτελεί οργανικό  και αναπόσπαστο μέρος της εθνικής άμυνας, με σκοπό, την προστασία του άμαχου πληθυσμού και τη διασφάλιση της συνέχειας της κοινωνικής και οικονομικής ζωής σε περιόδους κρίσης ή πολεμικών γεγονότων. Περιλαμβάνει μέτρα πρόληψης, ετοιμότητας και προστασίας των πολιτών από κινδύνους που απορρέουν από πολεμικές επιχειρήσεις, υβριδικές απειλές, διαταραχές κρίσιμων υποδομών ή γενικευμένες καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. 

 Στην Πολιτική Άμυνα μετέχουν οι δημόσιες και ιδιωτικές πολιτικές δυνάμεις της χώρας και γενικά το "μη ένοπλο" δυναμικό της.

Με την Πολιτική Σχεδίασης Εκτάκτου Ανάγκης (ΠΣΕΑ), η Πολιτική Άμυνα της χώρας, αποβλέπει στην επιβίωση των Πολιτικών Δυνάμεων της Χώρας στον πόλεμο ή σε έκτακτες ανάγκες στην ειρήνη και στη συμβολή τους στην από κοινού διασφάλιση της Εθνικής Άμυνας.

Η τήρηση της πυροπροστασίας στις βιομηχανικές- βιοτεχνικές εγκαταστάσεις, οφείλει να είναι πρωταρχικό μέλημα της λειτουργίας τους.

 

Του ε.α. Αντιστρατήγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

(δημοσιεύτηκε στη Βραδυνή της 1/2/2026)

Το 2024, σε βιομηχανικούς – βιοτεχνικούς χώρους στην χώρα μας εκδηλώθηκαν 337 πυρκαγιές, το 2023 εκδηλώθηκαν 355,το 20022,352 και το 2021 εκδηλώθηκαν 356 πυρκαγιές.

Οι συγκεκριμένοι χώροι, λόγω της φύσης των παραγωγικών διαδικασιών, της ευφλεξιμότητας ή και εκρηκτικότητας των πρώτων υλών τους σε συνδυασμό  με τον  μηχανολογικό εξοπλισμό υψηλής ισχύος και των σύνθετων  ηλεκτρικών  συστημάτων τους, εμφανίζουν μια εγγενή επικινδυνότητα, που  την κατατάσσει στις πλέον σημαντικές απειλές της πολιτικής προστασίας.

Δυστυχώς πολλές φορές αυτές οι απειλές εκδηλώθηκαν με τραγικά αποτελέσματα, όπως το τελευταίο τραγικό συμβάν στα Τρίκαλα.

Όλα αυτά τα τραγικά περιστατικά στους βιομηχανικούς – βιοτεχνικούς χώρους, αναδεικνύουν την υποχρέωση των ιδιοκτητών- υπευθύνων σε μια ολιστική εφαρμογή τόσο των νομικών υποχρεώσεων για την πυροπροστασία  και την ασφάλεια των εγκαταστάσεων,  όσο και επιπλέον αυτών που σαν «καλές πρακτικές» να έρχονται να ελαχιστοποιήσουν τους κινδύνους  που προκύπτουν από την καθημερινότητα.

Σε αυτή την ολιστική  υλοποίηση πυροπροστασίας- ασφαλείας- πέρα από την εφαρμογή των προβλεπόμενων μέσων και μέτρων πυρασφαλείας (μόνιμο υδροδοτικό πυροσβεστικό δίκτυο, σύστημα ανίχνευσης, σύστημα αυτόματης κατάσβεσης,  φορητά πυροσβεστικά κ.λ.π.) πρέπει να  συνυπάρχει και  η ευλαβική τήρηση και μια σειράς από προληπτικά μέτρα όπως:

Όταν οι πλημμύρες σκοτώνουν...

Του ε.α. Αντιστρατήγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Τον Σεπτέμβριο, του 2024 η καταιγίδα Μπόρις. είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία φονικών πλημυρών που   έπληξαν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, με θανάτους και ζημιές σε περιοχές της Γερμανίας, της Πολωνίας, της Αυστρίας, της Ουγγαρίας, της Τσεχίας, της Σλοβακίας, της Ρουμανίας και της Ιταλίας.

Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, στην Ισπανία,   ακραίες βροχοπτώσεις προκάλεσαν πλημμύρες με καταστροφικές επιπτώσεις και θανάτους  στη Βαλένθια και τις γειτονικές περιοχές. Τουλάχιστον 232 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στη Βαλένθια, και  στις επαρχίες Αλμπαθέτε, Κουένκα και Μάλαγα. Οι ζημίες στις υποδομές και οι οικονομικές απώλειες αποτιμήθηκαν  περίπου 16,5 δισ.

Το 2025 ξεκίνησε θυελλώδες, με σφοδρούς ανέμους να σαρώνουν τμήματα της Γαλλίας. Περιοχές στον βορρά, όπως η Σαρλεβίλ-Μεζιέρ, η Σαλόν-αν-Σαμπάν και το Μπαρ-λε-Ντικ, επλήγησαν περισσότερο, με συχνές ριπές που έφταναν έως και τα 110 km/h.

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ Στρατηγική Πυροσβεστολογία

«Η κατάσβεσις του πυρός είναι μια επιστήμη βασιζομένη θεμελιωδώς επί αρχών και νόμων σαφώς προσδιορισμένων. Εξ ίσου θεμελιώδης είναι μία τέχνη απαιτούσα δεξιότητα ευφυΐαν, πείραν και ορθήν κρίσιν… Η κατάσβεσις του πυρός είναι μια κρίσιμος απασχόλησις, εφ ής η Πυροσβεστική Υπηρεσία και ο μεμονωμένος πυροσβέστης βασίζονται ζωτικώς. Η ζωή πολλών ατόμων και γενικότερον η ευημερία αυτών στηρίζεται καθημερινώς εις τον πυροσβέστην και το έργον του συνοδεύεται υπό σημαντικού προσωπικού κινδύνου.»

Με αυτά τα  λόγια, μιας συμπτυγμένης θεωρίας, το 1965, προλόγιζε το βιβλίο του, «Επιστημονική Πυροσβεστολογία»,  ο εξαιρετικός Αξιωματικός του Πυροσβεστικού Σώματος, Ηλίας Μπέτσιος. Ένα βιβλίο μοναδικό και πρωτοπόρο για την εποχή του, που θεμελίωσε την πυροσβεστική τέχνη  στην χώρα, εξοπλίζοντας τα στελέχη του Πυροσβεστικού Σώματος με ένα  θεωρητικό εργαλείο - εφόδιο για την αποτελεσματικότητα  της διοίκησης του πυροσβεστικού οργανισμού.

Η επιστήμη της πυροσβεστικής τέχνης και  στρατηγικής και διοικητικής – ηγεσίας, αποτελούν τα σημαντικότερα εφόδια στο πολύπλοκο και απαιτητικό πυροσβεστικό επάγγελμα.

Ψυχική Υγεία των αφυπηρετήσαντων Πυροσβεστών

Του ε.α  Αντιστράτηγου Π.Σ Γιάννη  Σταμούλη

Η πολυετής  επαγγελματική δραστηριότητα των πυροσβεστικών στελεχών  συνδέεται αναπόφευκτα, με υψηλή έκθεση  τους σε τραυματικά γεγονότα, με το ανάλογο  ψυχολογικό φόρτο.

Αναζητώντας έρευνες στη διεθνή  βιβλιογραφία, υπάρχουν αρκετές  που εξετάζουν τις ψυχικές επιπτώσεις αυτής της έκθεσης στους εν ενεργεία πυροσβέστες, και κάποιες, ελάχιστες,  που να ερευνούν το φαινόμενο στους Πυροσβέστες μετά την συνταξιοδότησή τους.

Το πυροσβεστικό επάγγελμα, εν γένει, συγκροτεί μια επαγγελματική ομάδα με αυξημένη έκθεση σε ακραία, απρόβλεπτα και συχνά θανατηφόρα συμβάντα. Η βιβλιογραφία επιβεβαιώνει ότι η χρόνια έκθεση σε τραυματικά γεγονότα συνδέεται με υψηλά ποσοστά άγχους, κατάθλιψης και Διαταραχή Μετατραυματικού  Στρες (PTSD) (Stanley et al., 2017).

Είναι προφανές ότι όποιες δυσάρεστες συνέπειες  αυτές της εργασιακής εμπειρίας συνεχίζουν να «συντροφεύουν» τον Πυροσβέστη  ακόμη και μετά τη συνταξιοδότηση.

Η επαναλαμβανόμενη έκθεση σε περιστατικά υψηλής απειλής έχει τεκμηριωθεί ως ισχυρός παράγοντας κινδύνου για PTSD. Διεθνώς, μελέτες έχουν δείξει ότι οι συνταξιούχοι πυροσβέστες παρουσιάζουν αυξημένα ποσοστά PTSD σε σχέση με τους εν ενεργεία συναδέλφους τους. Σε αυστραλιανή έρευνα, το ποσοστό πιθανής PTSD στους συνταξιούχους ανήλθε στο 18%, έναντι 8% στους ενεργούς πυροσβέστες (Bryant et al., 2020).

Υγεία, χαρά και ασφάλεια

 

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΩΝ

Του ε.α. Αντιστρατήγου Π.Σ. Ιωάννη Σταμούλη

12 Νοέμβρη 1942, ξημερώματα, ο Πυροσβέστης Β΄ Τάξης Κωνσταντίνος Πούλιος μαζί με άλλους Πυροσβέστες, σπεύδει να κατασβήσει ένα φλεγόμενο κτίριο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Η πυρκαγιά έχει πάρει διαστάσεις και στην προσπάθεια κατάσβεσης της, ο Πούλιος καταπλακώνεται από μέρος του κτιρίου που γκρεμίζεται. Ανασύρεται σοβαρά τραυματισμένος από συναδέλφους του, μεταφέρεται στο Νοσοκομείο και μετά από λίγο σβήνει, ξεκινώντας να θεμελιώνει με τη θυσία του, το ΗΡΩΟΝ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ.

Ο Κωνσταντίνος Πούλιος θα δώσει την σκυτάλη της θυσίας, στον αγώνα της προσφοράς και του καθήκοντος, σε δεκάδες άλλους συναδέλφους του Πυροσβεστικού Σώματος, που θα βάλουν το κορμί τους ασπίδα στην πολιτική προστασία της χώρας.

Απλοί Ήρωες της Καθημερινότητας, που θα δώσουν άλλη σημασία στο «καθήκον», που θα διδάξουν με την πολύτιμη προσφορά ζωής, ότι τούτη η χώρα επιζεί και στηρίζεται από «ευσυνείδητους λειτουργούς» που ζουν και εργάζονται στο λεπτό νήμα που χωρίζει την ζωή από την απώλειά της.

Όλη αυτή η τρομακτική θυσία από τους Έλληνες Πυροσβέστες, κατά την παρουσία του Πυροσβεστικού Σώματος στο δημόσιο βίο της χώρας, το καθιέρωσε σε έναν αξιόπιστο και αξιόμαχο δημόσιο φορέα που δίνει καθημερινά ένα δύσκολο αγώνα παλεύοντας με τα στοιχεία της φύσης και τις ακραίες εκφράσεις τους, την αστοχία των κατασκευών και των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων, καθώς και των εγκληματικών πολλές φορές πράξεων συνανθρώπων μας. 

Σε αυτόν τον πόλεμο, πολλές φορές δυστυχώς η ασπίδα που θέτει το Πυροσβεστικό Σώμα, εμπεριέχει και τις ίδιες τις ζωές Πυροσβεστών που χάνουν τη ζωή τους κατά την ώρα της εκτέλεσης του καθήκοντος. 

Αναδεικνυόμενοι στους «Ήρωες της Ειρήνης», στους «Ήρωες της προστασίας της χώρας και των πολιτών της. » Αυτούς τους "Ήρωες" δυστυχώς για πολλά χρόνια, η Πολιτεία  δεν είχε προχωρήσει στην απότιση επισήμως του πρεπούμενου φόρου τιμής. 

Χαρακτηριστικά το 2006 σε άρθρο μου στο περιοδικό της ΕΑΠΣ ¨"Πυροσβεστικό Γίγνεσθαι" είχα επισημάνει αυτήν την μέγιστη παράλειψη και πρότεινα τότε την καθιέρωση Ημέρας επίσημου εορτασμού των Πεσόντων Πυροσβεστών. Ειδικότερα πρότεινα τότε ως ημερομηνία την 12η Νοεμβρίου, ημέρα θυσίας του Δοκίμου Πυροσβέστη Β΄ Τάξης Κων/νου Πούλιου, (το 1942 κατά τη διάρκεια κατάσβεσης αστικής πυρκαγιάς), πρώτου συναδέλφου που έπεσε στο καθήκον, σύμφωνα με την επίσημη ιστορία του Πυροσβεστικού Σώματος. 

Η πρόταση εισακούστηκε και έστω μετά από τόσες δεκάδες χρόνια από την ίδρυση του Π.Σ.,  με το άρθρο 22 του Ν.3511/2006 καθιερώνεται η 12^η Νοεμβρίου ως μέρα μνήμης πεσόντων Πυροσβεστών.

Σε αυτούς τους  συναδέλφους που έπεσαν στο καθήκον είναι αφιερωμένο αυτό το μικρό βιβλιαράκι.

ΠΑΤΕΙΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

 

                                     Ιωάννης Σταμούλης

                                       Νοέμβριος 2025

Τα όπλα στην Ελλάδα

 Oι Έλληνες έχουν το δικαίωμα να συνέρχονται ήσυχα και χωρίς όπλα.(Σύνταγμα της Ελλάδας)

     Του ε.α. Αντιστρατήγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη   

   Σύμφωνα με το ινστιτούτο Small Arms Survey, το 2017, βρίσκονταν στην κατοχή ιδιωτών, κατά προσέγγιση, 857 εκατομμύρια πυροβόλα όπλα, σε 230 χώρες. Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι ο αριθμός αυτός ανέρχεται σε 1.920.000 συνολικά όπλα.

Σύμφωνα με την έκδοση του 2025 του Global Initiative Against Transnational Organized Crime, η Ελλάδα είναι "κυρίως χώρα διέλευσης για παράνομα όπλα από τη Μέση Ανατολή, την Τουρκία και τα Βαλκάνια, και οι παράνομες εξαγωγές κατευθύνονται στην Τουρκία, το Ιράκ και τη Συρία. Η εγχώρια αγορά παράνομων όπλων μεταξύ των εγκληματιών συγκεντρώνεται σε αστικά κέντρα όπως η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, αν και η παράνομη οπλοκατοχή είναι ευρέως διαδεδομένη (με την Κρήτη να αποτελεί ιδιαίτερο κέντρο για την παράνομη οπλοκατοχή από πολίτες).

Οι μεταχειρισμένες καραμπίνες, τα κυνηγετικά τυφέκια και τα αστυνομικά όπλα είναι τα πιο συχνά κατεχόμενα «παραδοσιακά» όπλα, τόσο στην ηπειρωτική χώρα όσο και στα νησιά, και συχνά μεταβιβάζονται ως οικογενειακά κειμήλια. Σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, κυκλοφορούν σήμερα στην Ελλάδα περίπου 800.000–1.000.000 παράνομα πυροβόλα όπλα. Άλλες πηγές εκτιμούν ότι από τα 1.920.000 πυροβόλα όπλα στην Ελλάδα, περίπου 1.110.000 είναι μη καταχωρημένα. Άλλες πηγές εκτιμούν ότι από τα 1.920.000 όπλα στη χώρα, περίπου 1.110.000, ή το 57%, είναι μη καταχωρημένα. Πολλά από αυτά είναι κυνηγετικά όπλα που φυλάσσονται από μεμονωμένους ιδιοκτήτες, αλλά άλλα είναι πιο εξελιγμένα όπλα που προέρχονται από αλβανικά στρατιωτικά αποθέματα που κλάπηκαν το 1997."

Σύμφωνα με άρθρο του www.athensvoice.gr του 2022, όπως προκύπτει από έρευνα στα «ΝΕΑ»: "δείχνει ότι στην Ελλάδα λειτουργούν 580 οπλοπωλεία ενώ εκτιμήσεις αναφέρουν πως συνολικά κυκλοφορούν δύο εκατομμύρια όπλα (πιστόλια, κυνηγετικές καραμπίνες, ατομικής ασφάλειας, σκοποβολής και άλλα) από τα οποία περίπου οι 800.000 είναι παράνομα. Η έρευνα της εφημερίδας αναφέρει ακόμη πως το 70% των αγορών γίνεται στο διαδίκτυο και το υπόλοιπο 30% σε φυσικό κατάστημα."

Σύμφωνα με την ίδια έρευνα η ΕΛ.ΑΣ. επισημαίνει πως "για λόγους κρατικής ασφάλειας δεν μπορεί να κοινοποιηθεί ο αριθμός των νομίμως κυκλοφορούντων όπλων στην Ελλάδα». Ωστόσο, υπολογίζεται πως στην χώρα μας κυκλοφορούν περίπου 2.000.000 όπλα, νόμιμα και παράνομα. 

Το ποσοστό, ωστόσο, «πληθυσμιακής» οπλοκατοχής ανέρχεται στο 20%. Δύο στους δέκα πολίτες έχουν στην κατοχή τους κάποιο όπλο, παράνομα ή νόμιμα. Παρά το αρκετά μεγάλο ποσοστό, να σημειωθεί πως σε γενικά πλαίσια η οπλοκατοχή στην Ελλάδα παραμένει σε χαμηλά επίπεδα συγκριτικά με άλλες χώρες (Κύπρος 34 όπλα ανά 100 κατοίκους, Φινλανδία 32 όπλα ανά 100 κατοίκους) και φυσικά με τις ΗΠΑ (120 όπλα ανά 100 κατοίκους)."

Σύμφωνα με την επίσημη Στατιστική Επετηρίδα (ΕΛ.ΑΣ.) για το 2024 χορηγήθηκαν 66.756 άδειες οπλοφορίας όλων των κατηγοριών.

Σε άρθρο στα www.parapolitika.gr, επισημαίνεται ότι ιδιαίτερα στη Κρήτη, το 2024 η αύξηση των συλλήψεων για παραβάσεις της νομοθεσίας περί όπλων ξεπερνάει το 20% σε σχέση με το 2023. Ο αριθμός συλλήψεων για παραβάσεις του Νόμου περί όπλων από τον Ιανουάριο μέχρι και το Νοέμβριο του 2024 είναι 677 άτομα από 549 που ήταν το ίδιο διάστημα το 2023.

Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία υπάρχει καταρχήν γενική απαγόρευση της οπλοκατοχής. Ως όπλο ορίζεται κάθε μηχάνημα, το οποίο εκ κατασκευής, μετατροπής ή τροποποίησης, με ωστική δύναμη που παράγεται με οποιονδήποτε τρόπο, εκτοξεύει σφαιρίδια, βολίδες, βλήματα, βλαπτικές χημικές ή άλλες ουσίες, ακτίνες, φλόγες ή αέρια και μπορεί να επιφέρει κάκωση ή βλάβη της υγείας σε πρόσωπα ή βλάβη σε πράγματα ή να προκαλέσει πυρκαγιά, καθώς και κάθε συσκευή που μπορεί με οποιονδήποτε τρόπο να προκαλέσει τα πιο πάνω αποτελέσματα. Επίσης όπλα, θεωρούνται τα αντικείμενα που είναι πρόσφορα για επίθεση, άμυνα ή ακινητοποίηση (χημικά spray, μηχανισμοί ηλεκτρισμού, μαχαίρια εκρηκτικά, replica κ.λ.π.) Η οπλοκατοχή είναι πλημμέλημα και τιμωρείται με φυλάκιση, τα πλαίσια της οποίας εξαρτώνται από τις ιδιαίτερες περιστάσεις της κάθε περίπτωσης.

Η νομοθεσία σε ορισμένες περιπτώσεις, και μόνον εφόσον υπάρχει ειδική άδεια της αρμόδιας αστυνομικής αρχής, επιτρέπει  την κατοχή ορισμένων ειδών όπλων. Σε κάθε περίπτωση, οι κάτοχοι των όπλων υποχρεούνται να λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα για την ασφαλή φύλαξη αυτών, υπό την έννοια ότι αυτά πρέπει να είναι αποσυναρμολογημένα, χωρίς πυρομαχικά, και τοποθετημένα σε ασφαλές και δυσπρόσιτο μέρος.

Υπάρχουν ειδικές νομοθετικές ρυθμίσεις για την οπλοκατοχή και οπλοφορία που αφορούν συγκεκριμένες ομάδες ατόμων όπως Αστυνομικοί και στρατιωτικοί, Συλλογές και κληρονομιά όπλων, Κυνηγοί.

Η οπλοφορία, να σημειωθεί ότι αποτελεί ένα ξεχωριστό ποινικό αδίκημα και διώκεται, όταν δεν υπάρχει ειδική άδεια οπλοφορίας.  Η άδεια οπλοφορίας  εξαιτίας της μεγάλης  επικινδυνότητας δίνεται  με εξαιρετική φειδώ και κατόπιν διενέργειας εξονυχιστικών ελέγχων, ιδίως σε περιπτώσεις που διαπιστώνεται ότι υφίστανται πράγματι λόγοι ασφαλείας. Η οπλοφορία  αποτελεί πλημμέλημα, τιμωρούμενο με ποινή φυλάκισης, η οποία διαμορφώνεται ανάλογα με την κάθε περίπτωση.

Τέλος, η οπλοχρησία, η οποία συνίσταται στη χρήση όπλου για τη διάπραξη άλλου αδικήματος (κακουργήματος ή πλημμελήματος)  αποτελεί πλημμέλημα που τιμωρείται με ποινή φυλάκισης από 6 μήνες έως 5 έτη, ενώ  σε διακεκριμένες περιπτώσεις,  προβλέπεται ποινή κάθειρξης (5-15 έτη) όταν ο δράστης προβαίνει σε εισαγωγή, κατασκευή, προμήθεια, και γενικά εφοδιασμό ομάδων ή οργανώσεων με όπλα, οι οποίες αποσκοπούν στη διάπραξη άλλων αδικημάτων.

ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΕΣ ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ

 Του ε.α. Αντιστράτηγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Οκτώβριος του 1935. Ογδόντα χρόνια πριν, στην Αθήνα, οι Πυροσβέστες, του νεοσύστατου Πυροσβεστικού Σώματος, βιώνουν μια εξαιρετικά δύσκολη καθημερινότητα.

Εργαζόμενοι σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, χωρίς κανένα σχεδόν εργασιακό δικαίωμα, με πενιχρότατο μισθό και σχεδόν καμία ασφαλιστική ή συνταξιοδοτική πρόβλεψη.

Η αγανάκτηση όμως αρχίζει να ξεχειλίζει τον Ιούνιο του ίδιου έτους μετά από ένα σοβαρότατο τραυματισμό, συναδέλφου κατά τη διάρκεια κατάσβεσης πυρκαγιάς, ο οποίος μένει ανάπηρος, κρίνεται ανίκανος για εργασία και απολύεται από το Πυροσβεστικό Σώμα χωρίς να δικαιούται σύνταξη ή ασφαλιστική κάλυψη.

Η είδηση ξεσηκώνει τους Πυροσβέστες των Αθηνών, οι οποίοι προχωρούν σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας με αποκορύφωμα να οργανώσουν απεργία

πείνας στις 29 Οκτωβρίου του 1935, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ευαισθητοποιήσουν την τότε κυβέρνηση της εποχής.

Η πράξη τους θα προκαλέσει ιδιαίτερη αίσθηση στην ελληνική κοινή γνώμη, αλλά θα περάσει πολύς καιρός για να αποφασίσει η ελληνική πολιτεία να ασχοληθεί με το ζήτημα και να θεσμοθετήσει ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα στο πυροσβεστικό προσωπικό.

Το 2013, σε ένα μικρό e-book,έκδοση της Ένωσης Αξιωματικών Πυροσβεστικού Σώματος, συγκέντρωσα τα πρώτα εύκαιρα στοιχεία για το λησμονημένο αυτό γεγονός της πυροσβεστικής ιστορίας.

Μετά από έρευνα σε αρχεία εφημερίδων και χρησιμοποιώντας κομμάτια από την ανέκδοτη ιστορία (1972) του αείμνηστου ε. α. Πυράρχου Βασίλειου Ζαφειρόπουλου, που έζησε τα γεγονότα, συμπληρώνω και φωτίζω ακόμη καλύτερα τα γεγονότα εκείνων των ταραγμένων ημερών.

Ογδόντα χρόνια μετά, σήμερα, μια αναδρομή στη πρώτη αυτή «συνδικαλιστική δράση» των Πυροσβεστών έχει ξεχωριστή σημασία.

Στέλνει το διαχρονικό μήνυμα της αναγκαιότητας του «αγώνα» ως σταθερής για τη διεκδίκηση λύσεων στα προβλήματα και τα αδιέξοδα.

Προβάλει την πολύτιμη παρακαταθήκη ότι το αύριο, το κάθε αύριο δεν χαρίζεται, αλλά κερδίζεται.

Το βιβλίο είναι ελεύθερο, πατώντας εδώ

Ο Πυροσβέστης..,μετά τη συντσξιοδότηση

«Μας μαθαίνουν πώς να μπαίνουμε στη φωτιά, αλλά όχι πώς να βγαίνουμε από την υπηρεσία.»

Του ε.α. Αντιστράτηγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Το πυροσβεστικό επάγγελμα είναι δύσκολο και παράλληλα συναρπαστικό. Ο Πυροσβέστης από τη πρώτη μέρα της ανάληψης υπηρεσίας, δεν ξεκινά απλά μια απασχόληση, μπαίνει σε μια οικογένεια, σε μια καινούργια παράλληλη ζωή, ή οποία θα κρατήσει, θεού βοηθούντος και ασφαλιστικού επιτρέποντος, τρείς έως και τέσσερις και κάτι δεκαετίες. Όταν όμως έρχεται η ώρα της αποχώρησης, ο πυροσβεστικός υπάλληλος βρίσκεται αντιμέτωπος με μια από τις πιο δύσκολες μεταβάσεις της ζωής τους: τη συνταξιοδότηση.

Από τη μια περατώνει έναν βαρύ εργασιακό κύκλο, απίστευτης έντασης, κινδύνου, διοικητικών και πολλές φορές δικαστικών επιπλοκών, απαλλάσσεται από ένα διαρκές στρες, και μια κόπωση που πολλές φορές τον φθάνει στην εξουθένωση.

Από την άλλη, μέσα σε λίγες ώρες από την κατάσταση της απόλυτης έντασης περνά στην απόλυτη «νηνεμία». Από τη μια στιγμή στην άλλη, περνά από το απόλυτο της δράσης στο απόλυτο της ησυχίας της αφυπηρέτησης.

Και ενώ η μετάβαση στον απομαχικό βίο σηματοδοτεί την παύση της σωματικής καταπόνησης, ψυχολογικής πίεσης, παράλληλα σηματοδοτεί και την απώλεια ταυτότητας και ρόλου.

Για το θέμα, μελέτες στην πατρίδα μας, δεν υπάρχουν, οπότε χρησιδανειζόματε από το εξωτερικό. Τα στοιχεία τα παίρνουμε από μια μελέτη του Πανεπιστημίου της Δυτικής Αυστραλίας, μια έρευνα της Ψυχολογικής Εταιρείας του Μέριλαντ των ΗΠΑ, καθώς και μια έρευνα του εκπαιδευτικού οργανισμού των δημόσιων συνταξιοδοτικών ταμείων του Ιλινόις των ΗΠΑ.

Η Εκπαίδευση των μαθητών Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης σε ζητήματα πολιτικής προστασίας

  Του ε.α. Αντιστρατήγου Π.Σ. Γιάννη Σταμούλη

Περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, τα θέματα Πολιτικής Προστασίας αναδεικνύονται όχι απλώς ως επίκαιρα αλλά ως ταυτοποιημένα με τις σύγχρονες κοινωνίες.

 Οι πυρκαγιές, οι φυσικές καταστροφές και τα τροχαία δυστυχήματα, σε συνδυασμό και με την κλιματική αλλαγή, έχουν διαμορφώσει «κοινωνίες κρίσεων».

Το νέο περιβάλλον διαβίωσης απαιτεί τρόπους προσαρμογής, ώστε αφενός να υπάρξει διαχείριση των ποικίλων και πολλαπλών κρίσεων και αφετέρου να προστατευθεί η ανθρώπινη ζωή και να διασωθεί η ανθρώπινη κληρονομιά. 

Η εκπαίδευση θεωρείται πυλώνας διασφάλισης της πρόληψης, της ασφάλειας και της διαχείρισης των θεμάτων που άπτονται του πεδίου της Πολιτικής Προστασίας.

Ιδιαίτερα, εξάλλου, η εκπαίδευση των νέων ανθρώπων, των μαθητών και μαθητριών της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, των μελλοντικών πολιτών που θα κληθούν να αναλάβουν δράση και να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην κοινωνία του μέλλοντος, είναι κομβικό πεδίο αναφοράς και διαμόρφωσης των νέων συνθηκών της ανθρώπινης ζωής, οι οποίες έχουν ήδη αναδυθεί.

Το συγκεκριμένο πόνημα, βασίστηκε στην μεταπτυχιακή μου εργασία, όπου προσπάθησα να μελετήσω τον βέλτιστο τρόπο για να γίνει αυτή η εκπαίδευση στο σχολικό περιβάλλον.

Το βιβλίο είναι ελεύθερο, πατώντας εδώ